Helderziende &
marabout voor
gericht werk.

Het is al acht maanden dat hij niet meer slaapt. Hij staat op om 3u 's nachts, hij loopt rond in het appartement. Hij praat niet met me. Hij kijkt niet naar me. Ik belde Sekouna, zonder goed te weten wat ik moest vragen. Hij luisterde, toen vroeg hij me iets precies: "Is hij recent iemand verloren?" Ik zei ja, zijn vader, zes maanden daarvoor. Hij zei: "Hij heeft zijn rouw niet gedaan. Hij draagt dat alleen." Ik wist dat ik op de juiste plek was toen hij een scène van de begrafenis beschreef die ik nooit had vermeld. Hij werkte. Drie weken later begon mijn man te huilen in de keuken. Hij vertelde me over zijn vader, twee uur lang. Vandaag slaapt hij. De resultaten spreken voor zich.

Als je familie gebroken is, lees dit. Mijn zus is verdwenen. Niet fysiek. Ze heeft de bruggen afgebroken. Op een dag stopte ze met antwoorden. Geen uitleg. Onze moeder lijdt eronder. Ik belde Sekouna. Hij vroeg me de ruzie niet te vertellen. Alleen over onze kindertijd te praten. Ik vertelde. Hij zei: "Jullie zijn opgegroeid in de schaduw van je zus. Dat is wat haar heeft weggebracht." Ik wist dat ik op de juiste plek was toen hij die dynamiek benoemde die ik nooit had gezien. Hij werkte. Twee maanden later stuurde mijn zus me een bericht. Alleen: "Mama zei me dat je verdrietig was." We vonden elkaar terug bij onze moeder. We huilden. We verontschuldigden ons niet. Maar we vonden elkaar terug. Soms volstaat het om te benoemen wat pijn doet.

Ik verdiende goed mijn brood. En elke maand had ik niets. Ik dacht dat ik een slechte beheerder was. Ik belde Sekouna. Hij vroeg me mijn uitgaven op te lijsten. Ik deed het. Hij zei: "Het is niet het geld dat verdwijnt. Het is iemand die het neemt." Ik controleerde. Hij had gelijk. Mijn broer, die bij me woonde, nam geld zonder dat ik het wist. Hij werkte. Het was niet magisch. Hij hielp me grenzen te stellen. Mijn broer vertrok. Mijn financiële leven stabiliseerde. Wat heb je te verliezen door de dingen onder ogen te zien?

Mijn zoon van 16 praatte niet meer. Hij bleef op zijn kamer. Hij at niet meer aan tafel. Hij huilde zonder reden. De dokters zeiden dat het de adolescentie was. Ik belde Sekouna. Hij vroeg me te beschrijven wat er veranderd was. Ik zei: "Hij is van school veranderd." Hij zei: "Het is niet de school. Het is wat hij daar meemaakt." Ik wist dat ik op de juiste plek was toen hij een scène beschreef die mijn zoon voor me verborgen had: een groep die hem bespotte. Hij werkte. Mijn zoon begon weer te praten. Hij veranderde van klas. Vandaag lacht hij weer.

Ons huis stond al drie jaar te koop. Geen bezoek. Geen bod. We zaten financieel vast. Ik belde Sekouna. Hij vroeg me het huis te beschrijven. Ik beschreef. Hij zei: "Er is iets dat blokkeert. Het is niet de prijs." Hij werkte. Een maand later bezocht een koppel het. Ze kochten. Ik weet niet wat hij deed. Maar het huis is verkocht. Oordeel zelf.

Mijn ex-vrouw verbood me mijn zoon te zien. Ze zei dat ik gevaarlijk was. Het was niet waar. Ik belde Sekouna. Hij vroeg me één ding: "Heb je ooit tegen je zoon geschreeuwd?" Ik zei ja. Eén keer. Hij zei: "Dan is het niet zij die je blokkeert. Het is je schuldgevoel." Hij werkte. Ik weet niet wat hij deed. Maar ik vroeg mijn zoon om vergeving. Ik vroeg mijn ex-vrouw om vergeving. Ze liet me hem zien. Een weekend op twee. Ik verdien misschien niet meer. Maar ik zie hem.